Get Adobe Flash player


40 dagen vasten om te oefenen voor het leven


Gezamenlijke boetevieringen Goede Week Palmzondag Witte Donderdag Goede Vrijdag Paaswaken en Pasen



Voor de overwegingen 'richting Pasen' klik op het gewenste logo...


       

                       1ste Zondag...             2de Zondag...             3de Zondag...              4de Zondag...             5de Zondag...



  Geef (geen) gehoor...


Eerste zondag van de Veertigdagentijd

Deut. 26, 4-10  -  Rom. 10, 8-13  -  Lc. 4, 1-13


Uit het verleden

Wij kennen de spreuk: ‘Als niets komt tot iets, kent het zichzelf niet’.

Mozes wist dat. Hij erkende eerlijk: ‘Mijn vader (Abraham) was een zwervende Arameeër’. Dat betekent: mijn vader wist van geen hout pijlen te maken, hij was een zwervende tsjolder… geheel en totaal afhankelijk van de goedheid van God. Want God bevrijdde hem en zijn volk uit de slavernij van Egypte en leidde hen naar een land van melk en honing.

Het ging om Jahwe, God. Als je de eigen afkomst bekijkt, zie je hoe Hij er altijd zorgend was.


Bij Jezus gebeurt, min of meer, hetzelfde. Soms in de omgekeerde richting. Zijn afkomst en zijn macht worden duidelijk geëtaleerd.

Net als zijn gelovige voorvaderen wordt Hij (wij niet?) uitgedaagd om gebruik-misbruik te maken van zijn machtspositie: ‘Als gij de Zoon van God zijt…’. Maar ook Hij kende die woorden: ‘Mijn vader was een zwervende Arameeër’. Jezus wist zich ‘arm voor God’.



De woestijn

Er is in de lezingen van deze zondag nog een grote tegenstellingen: bij Mozes is er overvloed, ja zelfs luxe van leven, bij Jezus een dorre, lege woestijn.

Waarom ging Jezus naar de woestijn? Hij ging gewoon in retraite, in voorbereiding op zijn levenstaak.

De woestijn was voor de joden meer dan onherbergzaam, dood land. Het was de plaats, het gebeuren, waar Israël, bij vallen en opstaan, gesmeed werd tot Gods uitverkoren volk, dikwijls in barre omstandigheden.

De woestijn werd een hunkering, terug naar de oorsprong, om jezelf terug te vinden. Niet alleen bijtanken. Veel meer: Van nul af aan opnieuw beginnen. De zekerheden, de vleespotten van Egypte loslaten, en je riskeren in de woestijn van een onzeker avontuur.

Jouw zorgvuldig opgebouwde cocoon en jouw zekerheden durven loslaten om met die Jezus van Nazareth te zeggen: ‘Wie ben Ik eigenlijk?’ en ‘De Mensenzoon heeft geen steen om zijn hoofd op te leggen’.



Durven gehoor geven aan…

Voor ons ambetant en moeilijk. Aan wie en wat geven wij gehoor?

Tegelijkertijd blijft die uitdaging van Jezus.

Ook Cesar en Leonarda staan voor de keuze: een relatief veilig bestaan inwisselen voor een onzekere, maar hopelijk betere toekomst. Zij kiezen voor ‘gaan’. Gaan wij met hen mee?

En verder, dieper: durven wij met Jezus onze woestijn ingaan? Tot het uiterste?



Terug naar de top van de pagina...


 

Roepende stilte...


Tweede zondag van de Veertigdagentijd

Gen. 15,5-12.17-18  -  Fil. 3,17-21.4,1  -  Lc. 9,28b-36


Vastzitten

Er kunnen van die momenten zijn in je leven dat je hopeloos vastzit. Niet zo maar eventjes, maar echt aan de grond. Je leven wordt onzeker en leeg en een beloftevolle toekomst verandert op die momenten in chaos, in een nachtmerrie.

En dan ben je echt alleen. Onbereikbaar voor je vrienden. Een die God van je jeugd, jouw houvast, laat je gewoon in de steek.



Ook Abram en Jezus

Dit is de ervaring van Abram, dit is de ervaring van Jezus. Jazeker.

Zij weten zich geroepen door Jahwe, God. Abram hoorde Hem zeggen in Ur:’Trek weg uit dit land’. Bij het doopsel van Jezus klonk: ‘Deze is mijn welbeminde Zoon’

Maar ondertussen zijn de jaren voorbij gegaan. En daarmee groeit bij hen de twijfel. ‘Hoe kan ik weten dat ik kinderen zal krijgen?’. ‘Wie zeggen de mensen dat ik ben?’ Voor beiden, op dat moment, een roep in de leegte.

Het kan soms echt akelig leeg en beangstigend stil zijn. En die leegte, die stilte kan lang best duren.


Stilte blijft niet leeg

In de schriftlezingen van deze zondag krijgen zowel Jezus als Abram antwoord. Hun roeping wordt bevestigd. Zij het dat het voor Jezus een gans andere weg wordt: niet die van de verheerlijking op de berg, wel de vernedering op een slavenkruis.

Hier hebben we die heerlijke paradox. Niet als een verslagen, verguisde en mislukte mens gaat Jezus naar onder én ten onder. Zichzelf teruggevonden, gaat Hij stralend op naar Jeruzalem en op naar zijn kruisdood.

Vanzelfsprekend snappen zijn leerlingen hier geen snars van.


Ook vandaag

Soms mag je het meemaken ook vandaag: mensen van wie het leven totaal overhoop gegooid is, schijnbaar leeg en doelloos geworden is, die dan toch de draad weer oppakken en verder gaan.

Ik denk terug aan Chantal. Vijf jaar lang heeft ze elke dag haar man bezocht. Met de bus van halfdrie. Toen hij stierf verdween alle zin, werd haar dag, alles, leeg.

Tot die dag dat ze, zonder het te beseffen, weer de bus van halfdrie had genomen om … Ja, om wie te gaan bezoeken?

Nu neemt ze de bus van halftwaalf om de mensen in het home mee eten te geven. En terug op de bus, vertelt ze hare Jos wat er allemaal gebeurde die middag.



Ook voor ons

Wanneer wij weigeren de stilte, de leegte in te gaan, wanneer wij wegvluchten voor wie we ‘maar’ zijn, zullen wij nooit kunnen ontdekken wie we ‘wel’ kunnen zijn. Durven loslaten …

En o ja: het doet deugd dat in zulke donkere momenten vrienden met jou meegaan. Ook al snappen ze, zoals de apostelen, er geen sikkepit van. Gewoon hun zwijgend nabij zijn is een warm antwoord op je stille vragen.


In Guatemala

Blijf jij met César meegaan, ginds ver, ook als het hem tegengaat? Ook als zijn opzet mislukt?



Terug naar de top van de pagina...


 

Tweede adem...


Derde zondag van de Veertigdagentijd

Ex. 3,1-8a.13-15  -  1 Kor. 10,1-6.10-12  -  Lc. 13,1-9


Uit het verleden

Soms is die tweede adem een ‘herpakken na een dorre periode’ zoals de onvruchtbare vijgenboom in het evangelie. Dikwijls gaat het over ‘vastgelopen’ zijn, uitgeblust, in relaties, in werk, in de kerk, in geloven, in de zin van het leven.

Soms betekent die tweede adem een radicale levenswending: een totaal nieuw leven beginnen. Mozes, een eenvoudige schaapherder, wordt gekatapulteerd tot de ‘verlosser van zijn volk Israël’. En neen, je hebt geen brandend braambos nodig.



Toekomst die bevochten wordt

Een tweede adem betekent ook toekomst. Heel concreet en tastbaar! Mozes, de stotteraar, gaat toch de Farao de wacht aanzeggen, de tuinman geeft die boom een extra jaar.

Een tweede adem komt niet vanzelf. Er moet voor gewerkt, gevochten worden. Meestal tegen ‘wat men denkt’


Een geschenk

Een tweede adem krijg je cadeau, ook al moet je er soms hard voor vechten.

Je krijgt een geschenk van iemand: je familie, je echte vrienden die trouw blijven door dik en dun. Er is de tuinman die extra zorg draagt voor de dorre boom en Jahwe, God, die zich nooit neerlegt bij gedane, verloren feiten. ‘Ik zal er zijn!’ (Ik ben die er is).


Samen

Je laatste adem blaas je wel alleen uit (hopelijk niet eenzaam), maar het leven een tweede adem inblazen dat doe je samen, samen met je familie, je vrienden, samen verbonden met lotgenoten. Samen sterk.

Ik denk aan de wekelijkse jongerenmarsen voor een serieus klimaatbeleid. Ik denk aan de mensen in Venezuela en Guatemala. Krijgen die mensen een tweede en nieuwe levensadem? Wat doen wij naast, meer, dan het klokkengebeier?



Een tweede adem ook voor ons geloven

Ook dat kan vastgelopen zijn, uitgeblust, op. Hakken wij alles gewoon om en gaan we onverstoord verder? Of geven wij het, in deze vasten, een tweede kans.


De grote paradox die de Christus is.

Gestorven. Op het kruis heeft Jezus zijn eerste/laatste adem uitgeblazen. Maar vanuit dat kruis gaat zijn Tweede Adem en Geest uit over heel de wereld wijd.

De Tweede Adem van God heelt en verenigt, vergeeft en geeft nieuwe leven. Zijn Tweede Adem is totaal alles, en toch maar alleen Liefde!



Terug naar de top van de pagina...


 

Hoor een nieuw geluid...


Vierde zondag van de Veertigdagentijd

Joz. 5, 9a.10-12  -  2 Kor. 5, 17-21  -  Lc. 15, 1-3.11-32


Een oud geluid?

Het prachtige verhaal van de Barmhartige Vader (of de Verloren Zoon, zoals we het vroeger kenden) is al eeuwenlang uitgebeeld. Als je tijd en geluk hebt kun je het wereldberoemde schilderij van Rembrandt gaan bewonderen in Amsterdam. Honderden jaren oud. En toch een nieuw geluid!



Een nieuw geluid

Vandaag is het verhaal van de Barmhartige Vader voor velen niet alleen nieuw, maar zelfs onbegrijpelijk, ja aanstootgevend!

Toevallig keek ik naar op 24 februari naar Nachtwacht op VRT 1. De moslimfilosoof erkende, dat hij zijn zoon zou verstoten, als die het geloof van zijn vaderen zou verlaten. Zijn tegenpartij was niet minder radicaal: elke moslim was voor hem zonder meer een potentiële terrorist, en er is geen plaats in onze veilige Belgische samenleving voor Syriëstrijders.

Gans anders is ‘De Barmhartige Vader’

Hij staat op de uitkijk naar de terugkeer van zijn ‘verloren gelopen zoon’. Hij viert zelfs feest!

Onbegrijpelijk? Eigenlijk niet. Vele mensen en ook christenen weten of kennen dat wel. Is je zoon – dochter drugverslaafd, crimineel: het blijft je kind: ’Natuurlijk ga ik niet akkoord met je misdaden! Maar mijn deur, mijn hart blijft altijd staat open staan’. Hun liefde, Gods liefde, kent geen grenzen, geen voorwaarden.



Naar La Florida in Guatemala

Landhervorming is altijd een gevecht voor een nieuwe toekomst en dikwijls tegen bestaande tradities en wetten. Hopelijk lukt het voor César in la Florida.



Nieuw gelui-d in Vlaanderen?

Hebben de klokken vorige donderdag in jouw parochie geluid? Vijf voor Twaalf!

Ter ondersteuning van het ‘profetisch protest’ van de jongeren voor een leefbare toekomst voor iedereen!


Terug naar de top van de pagina...